ขี้เมี่ยง นิวส์

เธอสาวไหมสายหมอกในม่านเมฆ ประเสริฐ ยอดสง่า ผู้เขียน  ไม่ใช่คำถาม  ไม่ใช่นิยามของความรัก  ไม่ใช่รูปเงาของก้อนเมฆ  แต่เมฆยังเปลี่ยนรูป เธอสาวไหมสายหมอกในม่านเมฆ... เหงาไหม... อาจไม่ใช่คำถาม อาจเพียงนิยามความห่วงหา อาจการซ่อนเร้นทุกหยดน้ำตา แล้วยิ้มเก็บอาการ... ที่ไหน... ใครกัน โน่น นี่ นั่น บางคืนวัน, ฝันเฟื่อง หลากเรื่อง หลายราว บั่นทอนความนึกคิด... จริงไหม.. เธอว่าจริงไหม อื่นใดในโลกนี้ บางความห่วงใย บางเสี้ยวห่วงหา อาจเขา เพียงสักคน ที่เปี่ยมล้นความจริงใจ... เชื่อฉันสิ...

จากอดีตกาลตัวเมืองเดิมของนครพนมตั้งอยู่ฝั่งซ้ายของแม่น้ำโขง หรือฝั่งประเทศลาว บริเวณทางใต้ปากเซบั้งไฟ ตรงข้ามกับ อ.พระธาตุพนม ในปัจจุบัน ส่วนตามอุรังคนิทานหรือตำนานพระธาตุพนม (พิสดาร) ของพระธรรมราชานุวัตร อดีตเจ้าอาวาสวัดพระธาตุพนมนั้น มีบันทึกไว้ตอนหนึ่งว่า ประมาณ พ.ศ.500 สมัยพญาสุมิตรธรรม ผู้ครองเมืองมรุกขนคร ได้บูรณะพระธาตุพนมขึ้นเป็นครั้งแรก โดยก่อพระลานอูบมุงชั้นที่ 1 และชั้นที่ 2 แล้วสร้างกำแพงล้อมรอบองค์พระธาตุพนม เสร็จแล้วมีงานสมโภชอย่างมโหฬาร พญาสุมิตรธรรมเองมีความศรัทธาอย่างเหลือล้น ได้ถวายทรัพย์สินมีค่ามากมายเป็นพุทธบูชา และยังมอบหมายให้หมู่บ้าน 7 แห่งที่อยู่ล้อมรอบพระธาตุพนมดูแลรักษาองค์พระธาตุ พระธาตุพนมรูปแบบเดิม หลังจากรัชสมัยของพญาสุมิตรธรรมแล้ว ต่อมามีผู้ครองนครอีก 2 พระองค์ ก็เกิดเหตุอาเพศแก่อาณาจักรศรีโคตรบูรณ์จนกลายเป็นเมืองร้าง กระทั่งถึง พ.ศ.1800 เจ้าศรีโคตรบูรณ์ ได้สร้างเมืองขึ้นมาใหม่ให้ชื่อว่า “มรุกขนคร” อยู่ใต้เมืองท่าแขกลงมา แต่ยังคงอยู่ฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง มาใน พ.ศ. 2057 พระเจ้านครหลวงพิชิตทศพิศราชธานีศรีโคตรบูรณ์ ได้เปลี่ยนชื่อเมืองมรุกขนครกลับมาเป็น “ศรีโคตรบ...

การฟื้นตื่นของชายผู้จมน้ำ ประเสริฐ ยอดสง่า ผู้เขียน “ไซมันตายแล้ว”   เสียงของพ่อแว่วมาจากที่ใดสักแห่ง เหมือนมันดังอยู่ใกล้ๆ แต่ไซก็ยังไม่รู้ว่ามันดังมาจากที่ไหน เพียงไม่กี่อึดใจก็มีเสียงสะอื้นไห้ของแม่ปนเสียงของผู้คนมากมายที่พูดจากันฟังไม่ได้ความ ไซพยายามตั้งใจฟังก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี พยายามมองหาที่มาของเสียงก็มีเพียงม่านหมอกขาวปกคลุมไปทั่ว ดวงอาทิตย์หายไปไหน ไซมั่นใจว่าเวลาขณะนี้มันใกล้จะเที่ยงแล้ว  “เรากำลังอยู่ที่ไหน” นั่นสิ...เขากำลังอยู่ที่ไหน หรือกำลังฝัน  “ไม่จริงดอกเราไม่ได้ฝัน เรากำลังลงเล่นน้ำในลำห้วย” ทั้งที่เมื่อสักครู่ยังเล่นน้ำในลำห้วยกับเพื่อนๆ แต่ตอนนี้เพื่อนหายไปไหนหมด ลำห้วยหายไปไหน “ไซมันตายแล้ว” เสียงของพ่อดังขึ้นมาอีกครั้ง มันดังกังวานปนเศร้าคล้ายเสียงของบ่าวภูไทอำเภอเรณูนครเพ้อรำพันถึงหญิงสาวอันเป็นที่รัก ในวันที่หล่อนตัดสินใจแต่งงานกับผู้บ่าวบ้านอื่น  “พ่อ ผมยังไม่ตาย”  ไซตะโกนร้องบอกออกไปด้วยความหวาดกลัว มองไปทางไหนก็มีเพียงม่านหมอกขาว จนไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหน เสียงของพ่อกับแม่เงียบหายไปแล้ว ไซพยายามตั้งสติเพื่อทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ห...

"คืนค่ำ" ประเสริฐ ยอดสง่า ผู้เขียน      เสียงขับลำลั่นทุ่ง ของกบเขียด กระทั่งอึ่งอ่าง ขันแข่งเสียงฝน... ครึ้มมืด นกหลงทางบินว่อน ร้างไร้ทิศทาง ดวงตามืดบอด จับเกาะต้นไม้แปลกหน้า เปียกปอน... คืนค่ำที่เหน็บหนาว ห่าฝนที่มาเยือน แว่วเสียงรถไถนา แผ่วผสานเสียงเพลง ณ ที่ใดสักแห่ง...

  ระยิบแดด  กรกฎาคม  ส่ำเสียงชาวนา ร่ำร้อง ผิดหวัง ทางตัน เพลงของนกไม่เสนาะหู ใครคนนั้น พยายามเปิดเพลงให้ใครฟัง เพลงที่ไม่มีความไพเราะ หวีดแหลม... แต่ใครคนนั้น ก็ยังพยายามยัดเยียด เพื่อที่จะให้ใครหลายหลายคน กลั้นใจฟัง... บางที เพลงนี้อาจจะมีความไพเราะ เพราะมันไม่มีความไพเราะ แต่ใครคนนั้น ก็ยังมั่นใจ...

  ลึกลงในหลืบเร้น พร่าเลือน นัยน์ตาเศร้า ใครขีดเขียน ความปวดร้าวลงกลางใจ ใครลักพาความรัก ให้ท่องเที่ยวอุทยานน้ำตา ในเวิ้งว้าง เราสัมผัสใดบ้าง อุ่นไอรัก ยังหลงเหลือ ติดค้างอยู่บ้างไหม หรือใครบางคน หยิบจับความรัก ไปพันธนาการ...

  แต้มฝัน... หยอกล้อใจ ซุกซ่อนความคิดถึง ในซอกหลืบแห่งรัก ไกลโพ้น... ฉันทักทายความเศร้า เราสวนทางโดยบังเอิญ น้ำตาเกินกลั้น พยายามซ่อนเร้นทุกหยดน้ำตา ในวนอุทยานของความเหงา ฉันเรียกร้องอะไรไม่ได้แล้ว ขณะอ้างว้างริมระเบียงฝัน วาดวิมานในชั้นบรรยากาศ ฉันรินน้ำตา เปียกปอน ในเวิ้งฝัน สวยงาม ฉันเชื่อว่าเป็นความฝันที่สวยงาม จากชายอัปลักษณ์ ก็ตามที...