ขี้เมี่ยง นิวส์

"วาง" แล้วความเจ็บก็เต็มอก สลัดออกก็ยากนัก คิดมากไปไย ท่องไปตามอารมณ์ ดีกว่าไหม เผื่อความเจ็บ จะเลือนหายไป กับความทรงจำ ของค่ำคืนป่วยไข้...

ไม่มีชาวนา ในบทกวี   บ่มีชาวนา ในเรื่องสั้น บ่มีชาวนา ในบทกวี บ่มีชาวนา ในเพลงลูกทุ่ง (ในเพลงสตริง แฮงแล้วเลย) บ่มีชาวนา ในหมอลำ บ่มีชาวนา ในคณะรัฐมนตรี (แต่ตอนหาเสียงบอกว่าลูกชาวนา ได้เป็นแล้ว ฝีขึ้นขี้แฮ้) บ่มีสีกา ในกุฎิ (อ้าว มาได้แนวใด) แว๊บๆ มีหลวงพี่ เรียกร้องประชาธิปไตย ไม่มีชาวนา ในบทกวี...

 ชีวิต... กรอบเกรียม แล้ง,กันดาร ธารน้ำใจ แห้งขอด ผงฝุ่น ธารน้ำตา เอ่อล้น ท่วมใจ ใบไม้ชรา แห้งเหี่ยว กลิ้งกับพื้น ตามแรงลม ไร้ทิศทาง ชีวิต แม้แห้งแล้ง แต่ไม่เคยไร้ทิศทาง เหนื่อย...

  ลมเช้า หวีดหวิว เหมือนกำลังร้องเพลง เคล้าคลอเสียงจั๊กจั่น เหมือนเสียงแคน ผสมผสานกันเป็นท่วงทำนอง... กลิ่นไหม้ซังข้าว ลอยมาจากที่ใดสักแห่ง ฉันกำลังเขียนหมอลำสักหนึ่งกลอน ยังร้างไร้สังวาส "โอย เจ้าผู้พั่วดอกซ้อน แม่นนอนเกยกับชายใด ลืมแล้วไปนอคำ บ่าวพี่ชายหัวใจฮ้าง หรือว่านางลืมจ้อย ฮอยความหลังครั้งเก่า เคยกอดหอมแก้มเจ้า ลมหนาวต้อง มื้อฟังลำ เดนาง" กรุ่นหอมกลิ่นแก้มนาง เจือจางมากับสายลมหนาว ฉันรู้สึกสดชื่นอย่างแปลกประหลาด...

  หนาวเช้า หวิวลมหยอกหมอก...ดอกหญ้า เพลงรักลมหนาว แผ่ว...เศร้า นกกระจิบร้องเพลง ขันแข่งลมหนาว ถนนโบราณ,หมอกคลุม รอทักทายแดดสาย ฉันฟังเสียงหัวใจร้องเพลง ฉันไม่เคยยิ้มให้ตัวเอง,นานแล้ว ฉันขังตัวเอง,นานแล้ว ฉันทนในมืดบอด,นานแล้ว วันนี้... พรุ่งนี้... วันต่อๆ ไป ฉันจะให้หัวใจ...เป็นอิสระ

 ไม่หรอก...น้ำตา ไม่หรอก...ไม่ฟูมฟาย ไม่หรอก...ความปวดร้าว ไม่หรอก...ความคิดไม่ดี ณ วันนี้ ชีวิต...เดินทางมาไกล ฟ้า...ยังเป็นสีฟ้า ฝัน...ยังคงยึดมั่นในความฝัน ลมหายใจ ยังอุ่นไออยู่เสมอ หน้าที่ต้องดูแล ลมหายใจที่ยังไร้เดียงสา แม้บางครั้ง...จะมีน้ำตา ไม่หรอก...ฉันไม่ฟูมฟาย

 "หอมกลิ่นข้าวใหม่ มาชาร์จใจที่บ้านสาก่อน สู่ฝันจนแรงล้าอ่อน บ้านเกิดเมืองนอนรอเติมแรงใจ" ซาวข้าวใหม่ใส่หวดนึ่งหมน้ำ เช้าหมอกฉ่ำระบำน้ำค้างสางฟ้าสวย เร่งฟืนไฟฟ่อนฝั่นควันพุ่งพวย ก็อุ่นด้วยเปลวไฟข้าวใหม่หอม หวนอดีตขีดขั้นอันขมขื่น หม่นหมอกมัวดาษดื่นกระตุ้นต่อม เอ๋ยชีวิตเคยขีดเขียนคำว่ายอม เพราะบ่พร้อมจึงย้อนคืนภูมิลำเนา มาเป็นบ่าวบ้านนาสุราพ่าย สุขชีวิตสุขกายร่ายเพลงเศร้า มะน่องมะแน่งมะลึงคึ้งเค้า สุขทุกข์เหงาบ้านเราราววิมาน

"คืนค่ำ" ประเสริฐ ยอดสง่า ผู้เขียน      เสียงขับลำลั่นทุ่ง ของกบเขียด กระทั่งอึ่งอ่าง ขันแข่งเสียงฝน... ครึ้มมืด นกหลงทางบินว่อน ร้างไร้ทิศทาง ดวงตามืดบอด จับเกาะต้นไม้แปลกหน้า เปียกปอน... คืนค่ำที่เหน็บหนาว ห่าฝนที่มาเยือน แว่วเสียงรถไถนา แผ่วผสานเสียงเพลง ณ ที่ใดสักแห่ง...

  ระยิบแดด  กรกฎาคม  ส่ำเสียงชาวนา ร่ำร้อง ผิดหวัง ทางตัน เพลงของนกไม่เสนาะหู ใครคนนั้น พยายามเปิดเพลงให้ใครฟัง เพลงที่ไม่มีความไพเราะ หวีดแหลม... แต่ใครคนนั้น ก็ยังพยายามยัดเยียด เพื่อที่จะให้ใครหลายหลายคน กลั้นใจฟัง... บางที เพลงนี้อาจจะมีความไพเราะ เพราะมันไม่มีความไพเราะ แต่ใครคนนั้น ก็ยังมั่นใจ...

  ลึกลงในหลืบเร้น พร่าเลือน นัยน์ตาเศร้า ใครขีดเขียน ความปวดร้าวลงกลางใจ ใครลักพาความรัก ให้ท่องเที่ยวอุทยานน้ำตา ในเวิ้งว้าง เราสัมผัสใดบ้าง อุ่นไอรัก ยังหลงเหลือ ติดค้างอยู่บ้างไหม หรือใครบางคน หยิบจับความรัก ไปพันธนาการ...

  แต้มฝัน... หยอกล้อใจ ซุกซ่อนความคิดถึง ในซอกหลืบแห่งรัก ไกลโพ้น... ฉันทักทายความเศร้า เราสวนทางโดยบังเอิญ น้ำตาเกินกลั้น พยายามซ่อนเร้นทุกหยดน้ำตา ในวนอุทยานของความเหงา ฉันเรียกร้องอะไรไม่ได้แล้ว ขณะอ้างว้างริมระเบียงฝัน วาดวิมานในชั้นบรรยากาศ ฉันรินน้ำตา เปียกปอน ในเวิ้งฝัน สวยงาม ฉันเชื่อว่าเป็นความฝันที่สวยงาม จากชายอัปลักษณ์ ก็ตามที...

ฟังสิ... เสียงร่ำร้องของคนโซ จากชายป่าอารยธรรม เศร้าสร้อยปนเสียงสะอื้น แม้แต่เจ้านกสันติภาพ ยังเงี่ยหูฟัง เหมือนเขาเพรียกหา เมืองเกิดเก่าแก่ ขณะที่เขา จ่อมจมอยู่ในโซเซียล ร้างไร้ความจริงทุกสิ่งอย่าง "ฉันอยากมีบ้านนอกเป็นของตัวเอง" เขาใฝ่ฝันเช่นนั้น... ประเสริฐ ยอดสง่า

'เพราะชีวิตไม่มีรูปแบบตายตัว อาจเกลือกกลั้วมัวเมาหรือเง่างั่ง อาจโลกกว้างร้างไร้ในลำพัง อาจคลุ้มคลั่งเคร่งขรึมบ่นงึมงำ ในว่างเปล่าเราสบตาอารยะ ฟังธรรมะยังเพ้อพกจิตตกต่ำ เหม็นบูดเน่าเทียวเห่ากัดวัฒนธรรม อวดอ้างท่อนถ้อยคำราวศาสดา ณ ลานกว้างว่างเปล่าเหงาและเงียบ ชีวิตเราก็เปรียบดั่งคนบ้า ฟูมฟายร่ายร่านกาลเวลา หลบสายตาสังคมหน้าอมทุกข์' ประเสริฐ ยอดสง่า

รวมบทกวีคัดทิ้ง เรื่อง เพลงลามีนาคม ผู้เขียน ประเสริฐ ยอดสง่า

 'เธออาจลืมเรื่องเล่าเช้าหมาดฝน ลืมความฝันกันยายนใครคนนั้น ลืมเรื่องราวที่เล่าเรื่องอยู่เนืองนันท์ ลืมโทษทัณฑ์ที่ทับทบทุกข์ทวี ในโลกหลืบสืบทราบภาพอารยะ ล้วนตรรกะแข็งขืนฝืนเต็มที่ ภาพบางภาพทราบว่าคุณค่ามี อาจเดือนปีที่ทรงจำมิเสื่อมคลาย เธออาจลืมเรื่องเล่าเช้ากันยา อาจลืมว่าค่าของคนทำหล่นหาย เพียงเพราะเธอเชื่อมั่นฝันมากมาย แต่สุดท้ายได้แค่ฝันเท่านั้นเอง...'

  เช้าหมาดฝน... ไม่มีบทกวีถึงชาวนา น้ำตา... สวนสาธารณะของรอยยิ้ม รางชาง... ที่ที่เธอร่ำไห้... คืนดาวตก ฉันเขียนจดหมายถึงความเหงา ความยาว15หน้ากระดาษA4 ฤดูฝันกันยานน ต้นฤดูหนาว จนกว่าจะมาถึง จะไม่มีเสียงสะอื้น เสียงน้ำล้นคันนา เสียงกบบริกรรมคาถา ฟ้าคำราม ครึ้มฝน อาทิตย์คงหลับไหล เช้ากันยายน ฝนสั่งลา  เศร้าในใจชาวนา  เหมือนคำบอกลาหญิงสาว ง่ายสำหรับคนพูด เจ็บสำหรับคนฟัง ปรายฝนหล่นลา...

  เรือใบไม้ชรา... บรรทุกความคิดฝันของฉัน ไหลทวนแม่น้ำโขง ไปไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ที่ดงคำชะโนด หลวงปู่นาคศรีสุทโธ   ฉันก้มเก็บผักพายในนาข้าว กินกับแกงหนอไม้ อาหารโปรด ปลาช่อนสี่ตัว จากการปักเบ็ดของคืนค่ำที่ผ่านมา ซุบหน่อไม้ ป่นปลา   เอี้ยงโหม่งสองตัว หยอกล้อกันปลายต้นกุง กระซิบกระซาบ   ขณะก้มเก็บผักพายในนา งูเตื่อยตัวดำเมื่อม เลื้อยหายไปในนาข้าว ฉันสะดุ้งระคนตกใจ " หลวงปู่นาคศรีสุทโธ" ฉันเผลอตะโกน เสียงลั่น จนเอี้ยงโหม่งสองตัว นิ่งเงียบ ราวรูปปั้น...

  'มุกน้ำค้าง รอละลายพร้อมแดดสาย บรรยากาศครึ้มฝน คันนาเปียกชุ่ม เสียงปลาผุดจ๊อบกลางนา กระจิบสามตัวร้องลำ ออกหากินโดยไม่เว้นวันหยุดราชการ ต้นข้าวอิ่มน้ำ แตกกอเร่งลำต้น ใกล้อุ้มท้องมาน รอสารกระตุ้นรวง ฉันยิ้มอย่างมีความสุข วันนี้นะ...' เพลงลูกทุ่งซึ้งๆ

  รุ่งเช้า ลมตะวันออกเฉียงใต้ พายุฝนถล่ม บางไร่นา ต้นข้าวล้มระเนระนาด บางข้าวอุ้มท้อง ส่อแววแท้งก่อนเกิด "แปดสองหน ฝนบ่แล้งกะท่วม" คำผู้เฒ่าว่า ฉันนั่งภาวนาฟ้าฝน ถล่มซ้ำลงมาเถอะ ถ้าจะปรารถนาสักนิดหนึ่ง ช่วยเว้นระยะห่างของฝนได้ไหม ของดีๆ อยู่ที่นี่ คลิ๊กเลย ฉันเฝ้าวิงวอน ภาพนักงาน ธกส. มาส่งใบแจ้งหนี้ ตามหลอกหลอนความคิด โอ้พระผู้มีพระภาคเจ้า ชาวนา ผู้มีชะตากรรมไม่ต่างกัน...

  เถอะ!ฝน... ฟ้าเบื้องบนบ่นอะไรบ้าง ฤดูกาลเคลื่อนคล้อย วิถีชาวนา , ภาคการเกษตร บางหย่อมหญ้า สัมผัสแดดร้าย สองถึงสามวันผ่าน แห้งกรอบ... บางใบหญ้าบิดม้วน ราวนักกีฬายิมนาสติก   ทะมึนเมฆ... ภาพเขียนของจิตรกรเอก แต้มเต็มภาพเขียนด้วยท้องทุ่งนา นกกระจิบหลงฝูง [New arrival *5G] (ผ่อน0%)Vivo วีโว่ Mobileโทรศัพท์มือถือ สมาร์ทโฟน รุ่น V21(5G) RAM8+3* ROM256 OIS Night Selfie - For your Best Moments (ประกันเครื่อง 2ปี)   ต้นข้าววัยเยาว์เล่นลม ละอองฝนโปรยปราย ดอกกระเจียวบานแล้ว ลิเกตองกุงเริงระบำ   เสียงร้องขอความช่วยเหลือของกบหนุ่ม เหมือนใจจะขาด คาดคะเนจากเสียงร้อง คงพลาดท่าเสียทีให้คู่ปรับตัวฉกาจ วัฏจักรธรรมชาติ...   บางความรู้สึก ฉันมีความสุข มากเกินกว่าจะหาซื้อด้วยเงินตราใดใด... มากเกินกว่าใดใด ปฐมพจน์บทกวีที่ฝึกเขียน พร่ำบ่น กลอนปล่อย