ขี้เมี่ยง นิวส์

  หลวงปู่แสง ญาณวโร เดิมชื่อ นายแสง ดีหอม เกิดเมื่อวันที่ ๑ กันยายน ๒๔๖๗ อ. ฟ้าหยาด จ. อุบลราชธานี (๑๗ เมษายน ๒๔๘๒ กระทรวงมหาดไทย เปลี่ยนชื่อ อ.ฟ้าหยาด เป็น อ.มหาชนะชัย และเมื่อ ๑ มีนาคม ๒๕๑๕ อ.มหาชนะชัย ย้ายไปขึ้นกับ จ. ยโสธร จนถึงปัจจุบัน) อุปสมบทเมื่อ วันที่ ๑ มิถุนายน พ.ศ.๒๔๙๐ ณ วัดศรีจันทร์ อ. เมือง จ. ขอนแก่น ท่านได้จำพรรษา วิเวกธุดงค์ทั้งในประเทศไทย ลาว และพม่า ประวัติการจำพรรษา วิเวกธุดงค์และไปมาหาสู่กับพระรูปต่างๆ ศึกษาหลักธรรมกับหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ที่วัดป่าบ้านหนองผือ ต.นาใน อ.พรรณานิคม จ.สกลนคร (ช่วงบั้นปลายของท่านอาจารย์มั่นที่อยู่บ้านหนองผือ) หลวงปู่คำดี ปภาโส วัดถ้ำผาปู่ จ. เลย (พ.ศ.๒๔๙๔-๒๔๙๖) พระอาจารย์ฝั้น อาจาโร วัดป่าอุดมสมพร อ.พรรณานิคม จ.สกลนคร ได้ร่วมสร้างวัดถ้ำขาม (พ.ศ. ๒๔๙๗) หลวงปู่เทศก์ เทสรังสี วัดหินหมากเป้ง อ.ศรีเชียงใหม่ จ.หนองคาย (๑ พรรษา) หลวงปู่บัว สิริปุณโณ วัดราษฎร์สงเคราะห์ อ.หนองวัวซอ จ.อุดรธานี (๒๐ พรรษา) พระอาจารย์แบน ธนากโร ได้ร่วมสร้างกุฏิศาลาที่วัดธรรมเจดีย์ จ.สกลนคร หลวงปู่ดูลย์ อตุโล วัดบูรพาราม อ.เมือง จ.สุรินทร์ หลวงปู่ขาว อนาลโย วัดถ...

  พระอาจารย์นำ ชินวโร วัดดอนศาลา พระเถราจารย์แดนใต้ ศิษย์สำนักเขาอ้อ ผู้มีพุทธาคมเข้มขลัง ตามประวัติกล่าวว่า พระอาจารย์นำ เกิดเมื่อวันศุกร์ เดือนเก้า (สิงหาคม) พ.ศ.2434 ที่บ้านดอนนูด ตำบลปันแต (บ้านดอนนูดมีอาณาเขาติดต่อกับ 3 ตำบล คือ ตำบลปันแต ตำบลควนขนุน ตำบลมะกอกเหนือ) เป็นบุตรของนายเกลี้ยง นางเอียด แก้วจันทร์ มารดาได้เสียชีวิตตั้งแต่ท่านยังเล็กอยู่ (หลังจากคลอดบุตรหญิงคนสุดท้อง) บิดาเป็นอาจารย์ที่เก่งกล้าทางไสยศาสตร์ ดังนั้นพระอาจารย์นำ จึงได้มีโอกาสศึกษาวิชาทางไสยศาสตร์เบื้องต้นแต่เยาว์วัย นอกจากนั้น บิดายังได้นำไปฝากให้ศึกษาวิชาเวทมนตร์คาถากับพระอาจารย์ทองเฒ่า วัดเขาอ้อ ซึ่งเป็นผู้มีชื่อเสียงมากสมัยนั้น จนอายุได้ 20 ปี จึงได้อุปสมบทกับพระอาจารย์ทองเฒ่า ที่วัดเขาอ้อ ได้ศึกษาเล่าเรียนพระปริยัติธรรมอยู่ 6 พรรษา จึงลาสิกขา      แล้วได้สมรสกับนางสาวพุ่ม มีบุตรชาย หญิง ด้วยกัน 4 คนจนกระทั่ง พ.ศ.2506 พระอาจารย์นำ ได้ป่วยหนักจนแทบเอาชีวิตไม่รอด ได้มีลูกศิษย์ของท่านประทับทรงหลวงพ่อที่วัดเขาอ้อ (บ้างก็ว่าท่านฝันเห็นพระอาจารย์ทองเฒ่า) บอกว่าหากจะให้หายป่วยจะต้องบวช ซึ่งท่...

  พ่อท่านคล้าย วาจาสิทธิ์ พระครูพิศิษฐ์อรรถการ เดิมชื่อ คล้าย สีนิล เกิดวันที่ 27 มีนาคม 2419 ตรงกับวันอังคาร ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 4 ปีชวด จ.ศ.1238 ร.ศ.95 ที่บ้านโคกทือ ตำบลช้างกลาง กิ่งอำเภอช้างกลาง จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นบุตรของนายอินทร์ นางเหนี่ยว สีนิล มีพี่สาว 1 คน ชื่อนางเพ็ง ลักษณะนิสัย เป็นคนมีมานะอดทน ขยันหมั่นเพียร อยู่ในโอวาทคำสั่งสอนของบิดามารดาและครูอาจารย์อย่างเคร่งครัด สุภาพ เรียบร้อย ว่านอนสอนง่าย นิสัยอ่อนโยนละมุนละไม จึงเป็นที่รักของบิดามารดา ครูอาจารย์และญาติมิตรเป็นอันมาก เมื่ออายุ ๑๕ ปี ประสบอุบัติเหตุในการถางป่าทำไร่กระดูกปลายเท้า สามนิ้วแตกละเอียด รักษาไม่หาย ด้วยกำลังใจที่เด็ดเดี่ยว พ่อท่านคล้ายได้ใช้มีดตัดปลายเท้าออกด้วยตัวเอง และใช้ยาพอกจนหายเป็นปกติ ขาของพ่อท่านคล้ายนั้นเสียข้างหนึ่ง คือ ขาด้านซ้ายขาดตั้งแต่ตาตุ่มลงไป (เสียตั้งแต่สมัยเด็กๆ โดนต้นไม้ทับที่บ้านญาติของท่านที่ จ.กระบี่ ขาเป็นหนองเลยต้องตัดทิ้ง โดยท่านใช้มีดปาดตาลตัดเอง) ท่านเลยต้องใส่กระบอกไม้ไผ่แทน พ่อท่านได้บรรพชาเป็นสามเณร เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ.2438 (อายุ 19 ปี) บรรพชาที่วัดจันดี ต.ห...

  น้อมรำลึก ๑๘ กรกฎาคม ๒๕๑๐ ครบรอบ ๕๔ ปี มรณกาล #หลวงพ่อซวง_อภโย แห่งวัดชืปะขาว จ.สิงบุรี กราบไหว้ สักการะ สรีระสังขารที่ไม่เน่าเปื่อยของอมตเถราจารย์แห่งเมืองไทย หลวงพ่อซวง อภโย แห่งวัดชีปะขาว จ.สิงห์บุรี #อมตวาจาก่อนที่หลวงพ่อซวงมรณภาพ " ถ้าอยากให้พระอุโบสถหลังใหม่สำเร็จลุล่วง อย่าเพิ่งทำการฌาปนกิจสังขารของฉันนะ มิฉะนั้นพระอุโบสถหลังใหม่จะไม่เสร็จ" คำสั่งเสียใว้ก่อนที่จะมรณะของหลวงพ่อซวง อภโย อีกหนึ่งแห่งพระเกจิ หลังจากที่ท่านมรณภาพลง เมื่อปีพ.ศ. 2510 คณะกรรมของวัดจึงได้นำสรีระสังขารของท่านบรรจุลงหีบไม้อย่างมิดชิดและนำไปประดิษฐานบนศาลาการเปรียญ เพื่อให้ศิษย์และประชาชนได้กราบไหว้ และร่วมทำบุญสร้างพระอุโบสถหลังใหม่จนเสร็จ ต่อมาวันที่2 มีนคม 2536 ทางคณะกรรมของวัดได้ทำการเปิดหีบไม้เพื่อที่จะนำสรีระสังขารของท่านไปทำการฌาปนกิจ แต่กลับพบว่าสรีระสังขารของท่านกลับไม่เน่าเปื่อยและแข็งเป็นหินแทน ทางคณะกรรมการของวัดจึงเปลี่ยนใจนำร่างของท่านบรรจุลงโกศขนาดใหญ่ และสร้างมฌฑปขึ้นมาเพื่อที่จะอัญเชิญสรีระสังขารของท่านมาประดิษฐานไว้ ทางวัดจึงได้ทำพิธีแห่อัญเชิญสรีระสังขารของท...

พระครูวินัยธร หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต   “แก้ให้ตกเด้อ แก้บ่ตกคาพกเจ้าไว้ แก้บ่ได้แขวนคอต่องแต่ง แก้บ่พ้นคากันย่างยาย คาย่างยายเวียนตายเวียนเกิด เวียนเอากําเนิด ในภพทั้งสาม ภพทั้งสามเป็นเฮือนเจ้าอยู่” ◎   ชาติกําเนิดและชีวิตปฐมวัย ท่านกําเนิดในสกุล แก่นแก้ว  บิดาชื่อ คําด้วง  มารดาชื่อ จันทร์ เพียแก่นท้าว เกิดวันพฤหัสบดีเดือนยี่ ปีมะแม ตรงกับวันที่ ๒๐ เดือนมกราคม พ.ศ. ๒๔๑๓ ณ  บ้านคําบง  ตําบลโขงเจียม อําเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานี มีพี่น้องร่วมท้องเดียวกัน ๗ คน ท่านเป็นบุตรคนหัวปี ท่านเป็นคนร่างเล็ก ผิวขาวแดง แข็งแรงว่องไวสติปัญญาดีมาตั้งแต่กําเนิด ฉลาดเป็นผู้ว่านอนสอนง่าย ได้เรียนอักขรสมัยในสํานักของอา คือ เรียนอักษรไทยน้อย อักษรไทย อักษรธรรม และอักษรขอมอ่านออกเขียนได้ นับว่าท่านเรียนได้รวดเร็ว เพราะมีความทรงจําดี และมีความขยันหมั่นเพียร ชอบการเล่าเรียนศึกษา ◎ ชีวิตสมณะ การแสวงหาธรรมและปฏิปทา เมื่อท่านอายุได้ ๑๕ ปี ได้บรรพชาเป็นสามเณรในสํานักวัดบ้านคําบง ใครเป็นบรรพชาจารย์ ไม่ปรากฏครั้นบวชแล้วได้ศึกษาหาความรู้ทางพระศาสนามีสวดมนต์และสูตรต่าง ๆ ในสํานักบรรพช...

 พระเจ้านั่งโก๋น Unseen Chiang Mai พระเจ้านั่งโก๋น เป็นพระพุทธรูปที่ประดิษฐานอยู่ในโพรงไม้ คนพื้นเมืองล้านนาจะเรียกพระพุทธรูปว่า พระเจ้า ส่วนคำว่า “โก๋น” เป็นภาษาคำเมืองล้านนา แปลว่า โพรง พระเจ้านั่งโก๋นเป็นพระพุทธรูปไม้ปางมารวิชัย ศิลปะล้านนาสลักติดกับต้นไม้สักทอง ในภายหลังได้มีต้นไทรขึ้นปกคลุม แต่ยังสามารถมองเห็นพระเจ้านั่งโก๋นได้อย่างชัดเจน ตามตำนานพระเจ้านั่งโก๋น ได้มีการเล่าสืบต่อกันมาว่า พระเจ้านั่งโก๋น สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้ากาวิละ ผู้ครองนครเชียงใหม่ เมื่อครั้งเสด็จกลับจากไปนมัสการพระบรมธาตุศรีจอมทอง อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ ได้และพักในดงแห่งหนึ่ง ซึ่งก็คือพื้นที่บริเวณบ้านดงน้อย หมู่ที่ 9 ตำบลหางดง อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ ในปัจจุบัน พระองค์ทรงเห็นว่าที่แห่งนี้ร่มรื่นยิ่งนัก เหมาะแก่การสร้างพระพุทธรูปไว้ให้ผู้ที่สัญจรไปมาสักการะกราบไหว้ พระองค์จึงทรงช้างแกะพระพุทธรูปด้วยพระองค์เอง โดยแกะเอาไว้ในต้นไม้สักทอง ซึ่งมีลักษณะเป็นพระพุทธรูปนั่งอยู่ในโพรงไม้ เหล่าข้าราชบริพารผู้ตามเสด็จก็ได้ร่วมกันแกะพระพุทธรูปลักษณะเดียวกันนี้กว่า 20 องค์ ในป่าดงแห่งนี้ เมื่อแกะเสร็จแล้วจึง...

 #ศรัทธาต้องมีปัญญาด้วย มนุษย์ปุถุชนทุกคนย่อมมีศรัทธา(ความเชื่อ)ต่อบางสิ่งบางอย่างในหัวใจเสมอ  บางคนก็ศรัทธาต่อตัวบุคคล บางคนก็ศรัทธาต่อหลักการหรืออุดมการณ์บางอย่าง คนที่ไม่มีศรัทธามีอยู่เพียงสองประเภทเท่านั้นในโลกนี้  หนึ่ง คือ คนวิกลจริต สอง คือ พระอรหันต์ ซึ่งมีชีวิตอยู่ด้วยปัญญาบริสุทธิ์ ไม่จำเป็นต้องใช้ศรัทธาในการดำรงชีวิตอีกต่อไป ในทางพุทธศาสนา เมื่อพระพุทธทรงตรัสถึงศรัทธาไว้ในหมวดใด พระองค์ก็มักตรัสเรื่องปัญญาให้เข้าคู่กับศรัทธาด้วยเสมอไป การที่ทรงกำกับศรัทธาด้วยปัญญา เป็นการแสดงให้เห็นว่า ศรัทธาที่ปราศจากปัญญานั้นเป็นอันตราย และปัญญาที่ขาดศรัทธาก็น่ากลัว จะนำไปสู่ความแข็งกร้าวจนไม่ยอมลงให้กับใครหรืออะไรทั้งสิ้น  ดังนั้น ศรัทธาและปัญญาจึงต้องอิงอาศัยกัน กำกับกัน เช่น ในเบื้องแรกศรัทธาอาจนำไปสู่ปัญญา ในท่ามกลางปัญญาทำนห้าที่ตรวจสอบศรัทธา และในที่สุดปัญญานำไปสู่ภาวะเป็นอิสระจากศรัทธา ศรัทธามีความสำคัญต่อการดำเนินชีวิตของปัจเจกบุคคลแต่ละคนเป็นอันมาก เพราะเราศรัทธา(เชื่อ)อย่างไร ชีวิตก็จะดำเนินไปในทิศทางนั้น จนเราอาจกล่าวได้ว่า "เราเป็นอย่างที่เราเชื่อ" เมื่อศรัทธ...