ขี้เมี่ยง นิวส์

  ก่อนถึงทะเลสาบอินเล ต้องผ่านเมืองยองชเว ตองกี รัฐฉานใต้ เมียนมาร์ ซึ่งเปรียบเสมือนเมืองหน้าด่าน ถือเป็นแหล่งรวมนักท่องเที่ยว ที่จะเดินทางล่องเรือไปยังทะเลสาบอินเล สิ่งที่น่าสนใจของเมืองนี้คือ วัดชเวยันเป (Shwe Yan Pyay Monastery) เป็นวัดศิลปะไทใหญ่แท้ๆแห่งเมืองยองห้วย ที่เรียกตามสำเนียงพม่าว่า"ญอง ชเว" เป็นหัวเมืองไทใหญ่ที่สำคัญติดกับทะเลสาบอินเล ซึ่งแปลเป็นไทยว่า “สมปรารถนา” มีอายุ 117 ปี ทั้งหมดทำจากไม้สัก มีงานแกะสลักประดับอยู่เป็นจุดๆ เช่น ซุ้มประตู และขอบหน้าต่าง พร้อมประดับกระจกสีบริเวณซุ้มเหนือบานหน้าต่าง ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัยศิลปะไทใหญ่ ลงรักปิดทองสวยงาม บางวันภายในใช้เป็นที่สอนหนังสือให้กับเณรน้อย ปัจจุบันเป็นสถานที่ท่องเที่ยว ที่นักท่องเที่ยวที่มาเยือนเมืองยองชเว เพื่อล่องเรือต่อไปยังอินเล นิยมมาชื่นชมความงดงามของวิหารไม้แห่งนี้ พร้อมถ่ายรูปกลับไปเป็นที่ระลึกกันอยู่เป็นประจำ ที่มาภาพ Nyanika Kanthanala แป้หม่าเก่า Ancient Phrae

ครึ้มฝนหม่นเมฆเฉกเช่นเช้า ดื่มด่ำความเหงาในเงาสล้ว ฟื้นตื่นจากฝันอันน่ากลัว ขมุกขมัวกลั้วคอด้วยกาแฟ เช้าตรู่ฤดูหนาวที่ร้าวลึก นั่งนึกตรึกตรองอย่างถ่องแท้ เหมือนความคิดเร่ร่อนจนอ่อนแอ ย่ำแย่เยื้องย่างฝ่าทางตัน คมหนามไหน่สายตา อา! บัดซบ อาจดินกลบทบแทกแหลกสะบั้น นาฎกรรมอำพรางระหว่างวัน จากนั้นแค่ฝันเฟื่องเมลืองมลัง ผู้ดื่มด่ำความเหงาเช้าวันหนึ่ง เพลงลึกซึ้งซึ่งขับขานกังวานอีกครั้ง แต่ความคิดเพียงเศษซากปรักหักพัง ความฝันความหวังใกล้มอดแล้ว...

  ผมไม่ใช่ศิษย์สายตรง   “ ศรต้องมีพิษ ศิษย์ต้องมีครู ศิษย์มีครู เหมือนงูมีพิษ ศิษย์ไม่มีครู เหมือนงูไม่มีพิษ ศิษย์ดีต้องมีคุณธรรม ศิษย์ไม่ได้ความ คุณธรรมไม่มี ”   การเป็นศิษย์ที่ดี ศิษย์คืออะไร ความหมายของศิษย์ ที่สะกดด้วย ศ.ศาลา สระอิ ษ.ฤๅษี ย.ยักษ์ ไม้การันต์ ศิษย์ คือ ผู้ศึกษา ผู้เชื่อฟัง ผู้ที่ยอมรับให้ครูอาจารย์สอน ศิษย์ที่ดีคือ ผู้ที่ครูอาจารย์สามารถนำไปสู่จุดหมายปลายทางได้ ประเภทของศิษย์ ศิษย์แบ่งได้ ๒ ประเภทคือ ๑ ศิษย์กตัญญู คือศิษย์ที่ดี สำนึกในพระคุณของครูบาอาจารย์แล้วตอบแทน ๒ ศิษย์อกตัญญู คือศิษย์เนรคุณ ไม่สำนึกในพระคุณของครู คิดล้างผลาญครู ศิษย์เกิดจากอะไร เกิดจากการที่ต้องการสติ ปัญญา ความรู้ จึงยินยอมมอบกายและจิตใจ ให้ครูอาจารย์ทำการอบรมสั่งสอน เป็นศิษย์เพื่ออะไร เพื่อยกระดับจิตวิญญาณของตนให้สูงขึ้น เป็นศิษย์โดยวิธีใด โดยการเป็นศิษย์ที่ดี และทำหน้าที่ของศิษย์ที่ดีได้ถูกต้องคือ ฟังดี – ฟังถูกต้อง คิดดี – คิดถูกต้อง เชื่อดี – เชื่อถูกต้อง ทำตามอย่างดี – ทำตามอย่างถูกต้อง ทำการสืบต่อไปอย่างดี – อย่างถูกต้อง หน้าที่ของศิ...

เพียงอ่านความว่างเปล่าก็เท่านนั้น วาดความคิดจิตวิญญาณผ่านงานศิลป์ ยังไม่สิ้นท่อนถ้อยคำอันล้ำค่า อาจเรื่องจริงอิงเสแสร้งแต่งมายา สร้างอัตลักษณ์อักษราร่ายกวี อาจเพียงความว่างเปล่าบางเรื่องเล่า อยู่ภายใต้ร่มเงาของนั่นนี่ เปลือกความคิดแตกกระจายไม่เหลือชิ้นดี ขณะที่อุดมการณ์เริ่มเฉื่อยชา แม้แต่จินตนาการยังด้านลบ พอค้นพบก็จบเรื่องอย่างไร้ค่า อ่านแล้วเขียนเขียนแล้วอ่านกาลเวลา วกไปวนมาสาระไม่ ตีกรอบครอบโลกอย่างโศกเศร้า อ่านนิยายน้ำเน่าทั้งเก่าใหม่ ก็ซ้ำซ้ำเดิมเดิมไม่เพิ่มอะไร สบถหยาบในใจ แม่งเอ้ย...

  สิ่งศักดิ์สิทธิ์คืออะไร   ในมุมมองของผู้ที่มีการศึกษา และวิสัยทัศน์ที่กว้างไกล อย่างทนายสมเกียรติ โรจนวรกมล ท่านได้กล่าวเอาไว้ว่า ผมไม่สามารถมองเห็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ได้ด้วยตา แต่ผมสัมผัสได้ด้วยใจ นั่นคือวาทะ ของผู้ที่ใช้ใจในการมองโลกกว้าง ขณะคนที่มีใจมืดบอด หรือสัมภเวสี ที่ร่ำร้องขอส่วนบุญ กลับโพสต์ข้อความที่ต่ำตม ลงบนเฟซบุ๊ค เพื่อประจานกมลสันดานของตัวเองว่า อยากรู้จัง ใครบอกมันว่าสายพันธุ์พญานาค กูมองกี่ครั้ง ก็สายพันธุ์เหี้ย เพราะความที่คุณไม่มีความเชื่อ ความศรัทธาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว             มนุษย์ทุกคน เกิดมาพร้อมกับความเชื่อและความศรัทธา ในอำนาจของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แม้จะยังไม่รู้ว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์นั้นคืออะไร แต่ทุกคนเชื่อว่า สิ่งนั้นเป็นสิ่งที่มีอำนาจ สามารถให้คุณและให้โทษ ให้เป็นและให้ตายแก่มนุษย์ทุกคนได้ โดยไม่มีใคร สามารถหยุดยั้งพลังอำนาจ และคำสั่งที่เด็ดขาดนั้นได้ ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ที่มียศตำแหน่ง หรือเทพเจ้าต่างๆ ที่มนุษย์ตั้งขึ้นมา ตามความเชื่อของบรรพบุรุษ หรือเทพในนิยายปรัมปรา ที่เ...

'หลากเรื่องราวร้าวลึกนั่งตรึกตรอง ในหับห้องฉันมองเห็นเช่นนี้ว่า โลกคับแคบแนบอุ่นไอได้พิจารณา ขณะฉันสบตาความเดียวดาย หลากเรื่องเล่าหลายเรื่องราวที่อยากเล่า ทั้งเรื่องเศร้าน้อยมากและหลากหลาย ความคิดยังจ่อมจมในงมงาย ฉันเผชิญความโหดร้ายในลำพัง เอาเถอะ! ชีวิตคิดเสียว่า บางห้วงแห่งปรารถนาเคยบ้าคลั่ง โดยสารความบอดใบ้ไม่ระวัง จึงโง่งั่งขังขุ่นเคืองแค้นใจ ใช่สิ! มาริสา ฉันเข้าใจแล้วว่าขณะร้องไห้ โลกใบนี้ที่เห็นเป็นเช่นไร ฝุ่นบังตาเลือนหายไปจึงเห็นทาง พอเถอะที่เลอะเลือนคล้ายเตือนว่า ห้วงชีวิตฉันค้นหาอะไรบ้าง คำตอบที่ฉันรู้เพียงลางลาง แต่บางอย่างระหว่างนั้น...ฉันเข้าใจแล้ว'

 ชื่นเช้า... แดดเก่าแก่ทักทายสายลมป่วย แผ่วเพลงของนก,แว่วแต่ไกล หอมกลิ่นดินชุ่ม น้ำค้างรอละลายพร้อมแดดสาย ใครคนนั้น...ร้องเพลงบ้านนาฯ